Έτσι...

....χτίζονται κάποιες μόρτικες....κοινωνίες,σε κάποιον....πλανήτη,σαρανταφεύγα χρόνια τώρα....

Επιδοτήσεις,κόντρα επιδοτήσεις,πακέτα,μακέτα και φτου κι απ την αρχή...και παρόλα αυτά κατάφεραν τέτοιες κοινωνίες να φτάσουν σε χρέη που οδήγησαν σε...μνημόνια....δηλαδή τέτοιο πράγμα δεν μπορεί να εξηγηθεί με λογική...

Μιλάμε για αχορτασιά,αχορτασιά αυτουνού που πάει απ τον γάιδαρο στον πύραυλο χωρίς ενδιάμεση στάση...που πάει απ΄το ημιυπόγειο στη μαιζονέτα πολυτελείας και στο...λοφτ....αυτουνού που δεν είχε κάλτσα να αλλάξει και τώρα αγοράζει κάθε μέρα καινούργιο ζευγάρι παπούτσια και που τσαμπουκαλεύεται για τα κατορθώματά του,τα εν πολλοίς άκοπα...

Οι κύκλοι της αδικίας συμπαντικά κάποτε τελειώνουν και δυστυχώς τα κρίματα πλερώνονται ή μεμονωμένα ή συνολικά....το μεμονωμένα αφορά τις τραγωδίες που κρύβουν οι μικρές καθημερινές ζωούλες,μιας και το πακέτο απόλυτης ευτυχίας δεν δόθηκε και δεν θα σοθεί ποτέ σε κανέναν...έχει το ένα,του λείπει το άλλο,κονομάει από εδώ,παθαίνει ένα πατατράκ ή μια δυστυχία από εκεί...έτσι είναι...το σύμπαν θέλει τις ισορροπίες κι ότι γέρνει προς μια μεριά,έρχεται κάτι αόρατο και το ισιώνει με τον τρόπο του...